Als ziek kind met kanker had ik niet altijd de energie om mij volledig te committeren aan dingen en was is heel vaak niet gecommitteerd om deze af te ronden.
Wat natuurlijk misschien zelfs wel vanzelfsprekend was is dat ik vanuit mijn ouders hier best wel wat begrip voor kreeg.
Begrip is in principe exact wat elk kind nodig heeft en wenst.

Echter heeft dit een zeer negatief effect op mij gehad.
Ik heb vanaf mijn jeugd de gewoonte gehad om te starten met taken, opleidingen, banen, diy-projecten, et cetera, en deze voortijdig te aborteren.
Het opgeven begon in deze vorm: Zodra een taak te moeilijk werd of zodra de sfeer mij niet aanstond onttrok ik mij aan de situatie. Dit heeft erin geresulteerd dat ik heel veel onafgemaakte projecten op mijn naam heb staan.
Soms had de reden voor opgeven niks te maken met het project waar ik op dat moment mee bezig was, iedere vorm van tegenslag die ik ervaarde kon ertoe bijdragen dat ik stopte met mijn projecten.
Dit ging jarenlang door in mijn leven. Ik startte een project en zodra ik in mijn emotie belandde gaf ik op.

We kunnen het mooier maken dan het is, maar het voortijdig beëindigen van je project staat synoniem aan opgeven!
Op deze manier is in mij een opgeversmentaliteit geïnstalleerd.
Ik gaf al eerder aan dat de voornaamste reden voor het opgeven het in de emotie gaan was. Mijn emoties hebben jarenlang de boventoon gevoerd in mijn leven. Mijn emoties hebben de koers en de vaart van mijn leven bepaald.

Op het moment dat ik mijn leven gaf aan Jezus begon Papa God meteen te sleutelen aan deze opgeversmentaliteit. Hij toonde mij dat het oké is om je te onttrekken aan een situatie of project als deze het Koninkrijk niet eert.
Ook heeft Hij mij laten zien wat het effect is dat de opgeversmentaliteit heeft op mij als persoon en op mijn geloofwaardigheid.
Maar wat voor mij misschien het belangrijkste was om te leren is dat je niet direct hoeft te starten met elk project. Je krijgt een idee van Papa en vraagt hem om de wijsheid omtrent het project en vraagt hem om de starttijd en een tijdslijn. Soms geeft Papa ons ideeën die op een ander moment moeten worden uitgevoerd. Hij geeft ons het idee tijdig zodat wij in de rust kunnen gaan en de details uit kunnen werken, zodat wanneer de tijd aanbreekt om het project uit te voeren wij goed voorbereid zijn.
Vaak zijn wij geneigd om te starten met projecten omdat Papa ons heeft voorzien van een idee, maar geen aanvullende details. Omdat wij niet vertrouwen op zijn perfecte timing starten wij voortijdig met het project, op eigen kracht, met als uitkomst dat het project niet uitpakt zoals Papa het ons voor ogen heeft gebracht. Dit vormt een teleurstelling, waar ik zelf meerdere malen ten prooi aan ben gevallen.

Daarom bemoedig ik je bij deze: Vertrouw bij je werk op de HEER, en je plannen zullen slagen. Spreuken 16:3 
en
Voor alles is er een vastgestelde tijd, en er is een tijd voor elk voornemen onder de hemel. Prediker 3:1  
en
Voorzeker, het visioen wacht nog op de vastgestelde tijd, aan het einde zal Hij het werkelijkheid maken. Als Hij uitblijft, verwacht Hem, want Hij komt zeker, Hij zal niet wegblijven. Habakuk 2:3