WAT BOUW JIJ?
Soms kijk ik filmpjes op Instagram over dieren. Zo kwam ik een filmpje tegen van giraffes.
Toen dacht ik ineens: Waarom heeft God eigenlijk giraffes gemaakt?
Ik ben een dromer en een avonturier, dus ineens zag ik de dieren twee aan twee de ark van Noach ingaan.
Vanaf daar begon ik erover na te denken dat al die dieren ook een plekje in de ark hadden. Logisch dat die boot groot moest zijn, want giraffes hebben lange nekken.
Iedereen kent het verhaal van de ark van Noach en de grote watervloed die God stuurde om alles wat Hij had geschapen op de aarde weg te vegen.
God was verdrietig, want de mensen leefden in zonde en niet zoals Hij het had bedoeld.
Noach was op dat moment de enige die rechtvaardig leefde in Gods ogen.
God kwam naar Noach toe en legde uit dat Hij de mensheid niet langer kon verdragen. Ze hadden niets anders dan kwaad in hun hart en hun gedachten. Daarom zou dit het einde worden van hun bestaan.
Noach ging er helemaal voor zitten en God gaf hem alle aanwijzingen. Noach volgde die op.
Hij zei:
Noach, bouw een ark van acaciahout en bestrijk hem met pek om hem waterdicht te maken.
Verdeel hem in dekken en onderkomens.
Maak hem 150 meter lang, 25 meter breed en 15 meter hoog.
Maak er een lichtsleuf in die een halve meter onder het dak rondom het hele schip loopt.Verdeel het schip in drie dekken: een benedendek, een middendek en een bovendek.
En in de zijkant van het schip moet je de ingang maken.
Ik zal namelijk een enorme watervloed over de aarde laten gaan die alle levende wezens zal doden.”
Noach werkte jarenlang aan de Ark, in opdracht van God.
Hij deed dit zonder te zeuren, zonder twijfel en zonder de uitkomst ervan te zien. Hij begon gewoon te bouwen.
Hij vertrouwde op Gods Woord.
Toen gingen mijn gedachten naar Noach zelf.
Het lijkt me namelijk niet makkelijk om van de Schepper te horen wat Zijn plannen zijn met de mensheid.
Want zo’n Ark bouwen doe je niet zomaar. Dat duurt wel even.
En dan eentje bouwen op het droge?
Maar ik lees nergens terug in de Bijbel dat Noach ook maar één moment bezig was met wat anderen ervan zouden vinden.
Ik kan me voorstellen dat hij de aandacht trok van mensen, maar ook van satan, die vast en zeker door mensen heen werkte en hem belachelijk maakte.
Misschien riepen ze wel:
‘Wie bouwt er nu een boot op het droge?’
Hij is geen God die niets weet of niets snapt.
Hij is juist de alwetende God.
De liefhebbende God.
De God die jou en mij heeft gemaakt.
Maar Noach liet zich daar niet door uit het veld slaan.
Hij zorgde ervoor dat zijn focus op het bouwen van de Ark bleef.
Sterker nog, misschien probeerde hij de mensen al die tijd te waarschuwen dat ze zich moesten bekeren en anders moesten gaan leven.
Maar helaas luisterde niemand.
Waarschijnlijk lachten ze hem allemaal uit maar toen de Ark af was, ging de deur dicht.
Er ging niemand meer uit, maar er kwam ook niemand meer binnen.
Toen begon het te regenen,veertig dagen en veertig nachten lang.
Maar Noach, zijn familie en alle dieren die in de ark zaten, bleven gespaard.
In het begin vertelde ik je al dat deze Ark drie verdiepingen had, met allemaal kamers voor de dieren en voor Noach en zijn gezin.
Ik ontdekte dat ze in Amerika een levensgrote ark hebben gebouwd in Williamstown, Kentucky.
Dus ik zocht het op via internet.
Ik moet je zeggen: toen ik een afbeelding zag, was ik echt onder de indruk.
Wat een grote boot.
Ongelooflijk dat Noach die heeft gebouwd.
Je moet je voorstellen dat er op alle drie de verdiepingen dieren waren ingehuisd die dag en nacht verzorgd moesten worden.
Met die grote verantwoordelijkheid had je alleen al een ton geloof nodig, een berg aan focus en een zee aan vertrouwen in God.
De boot was niet in één dag klaar, maar zo kon Noach er ook in meegroeien.
Want hij was rechtvaardig in Gods ogen.
Noach zal ook momenten hebben gehad waarop het moeilijk was.
Misschien wilde hij zelfs opgeven.
Maar juist in die periode moest hij leren doorzetten, niet opgeven en zijn focus houden.
En dat deed hij ook.
Omdat hij wist dat God van hem hield.
God had zijn hart al gezien voordat Hij Noach koos.
Hij wist toen al dat het hem zou lukken.
God had vertrouwen in Noach.
Zo…
Ik heb je even meegenomen in het oude verhaal van Noach.
Gezellig praten over dieren en over wat er lang geleden is gebeurd.
Inmiddels heb je natuurlijk ook even de site bezocht om te zien hoe groot die boot was, toch?
Maar misschien vraag je je nu af waarom ik je zo uitgebreid heb meegenomen in het verhaal van Noach.
Dat is niet voor niets.
Want het verhaal van Noach is niet alleen iets van duizenden jaren geleden.
Terwijl ik hierover nadacht, liet God mij iets zien.
Opeens begreep ik dat Noach niet de enige was die een ark moest bouwen.
God vraagt dat vandaag eigenlijk ook aan jou en aan mij.
Niet een ark van hout, maar een ark van geloof, vertrouwen en gehoorzaamheid in actie!
En juist daarom wil ik je meenemen naar iets wat ik gisteren meemaakte.
We gaan terug naar de tegenwoordige tijd naar jou en mij naar ons leven naar onze eigen…ark.
Gisteren ben ik naar het Zomercarnaval gegaan in Rotterdam.
Vroeger ging ik vaak. Tenminste, vaak genoeg.
Ik vond de gezelligheid geweldig en de aandacht van mannen al helemaal. Ik probeerde er altijd zo tiptop mogelijk uit te zien.
Inmiddels was ik al twaalf jaar niet meer geweest, want na de geboorte van de jongste ben ik niet meer gegaan.
En dat was te merken.
Gisteren stond ik langs de kant met mijn jongste zoon. We keken naar de stoet die voorbij kwam.
We hadden een redelijk goede plek gevonden, waar de groepen vlak langs ons heen liepen.
Maar dit keer was het anders.
De nostalgie kwam weer boven.
De prachtige kostuums, de grootste hoofdtooien, de mooiste rugstukken, de voorbijrijdende praalwagens en de strak gespannen touwen om het publiek langs de weg te houden en te beschermen tegen de vrachtwagens.
Alles bracht herinneringen terug van zoveel jaar geleden.
Ik zag mijn vroegere zelf terug in de mensen langs de kant.
Mensen die met elke vrachtauto mee renden.
Hun eigen optreden zochten bij iedere groep die voorbij kwam.
Helemaal uit hun dak gingen bij elk liedje dat ze hoorden.
Met een sigaret in de ene hand en wat leek op een Spa Blauw-fles, waarschijnlijk gevuld met wodka 7-Up, in de andere.
Het leek echt één groot theater.
Nu ik aan de andere kant van het verhaal stond.
Maar ik was vroeger zelf ook zo.
Dus geen oordeel naar al deze mensen.
We stonden eigenlijk te wachten op Peru en Colombia, omdat ik die aan Joa wilde laten zien.
Maar die groepen waren blijkbaar al voorbij.
Terwijl ik naar de dansers keek die voorbijliepen, zag ik in de verte iemand aankomen.
Het was een grote man en hij droeg een kostuum van de duivel.
Hij had horens op zijn hoofd en een ring door zijn neus, ik had te doen met de beste man want hij straalde echt leegte uit.
Toen ik hem zag, begon ik zachtjes in tongen te bidden.
Ik bleef rustig en zei tegen mijn jongste zoon:
‘Kijk eens aan… satan doet niet eens meer zijn best om zich te verbergen.’
‘Wie bouwt er nu een boot op het droge?’
Voordat ik begon te schrijven, had ik een kort gesprek met God over gisteren.
Ik stelde Hem vragen.
Ook over het feit dat satan daar voorbij liep.
Ik vroeg:
‘God, wat vond U van de kleuren, de jurken en de kostuums?’
God antwoordde:
‘Rocio, they are nice. I love the colours of the dresses and the dresses themselves, but they are worldly and they celebrate because of culture, not because of Me.’
Ik antwoordde:
‘Dat klopt. Het zijn mooie kleuren, attributen en dansen, maar niet om U te vieren. Ze vieren hun eigen wereldse dingen.’
Toen vroeg ik:
‘Wat vond U ervan dat satan daar zo trots voorbij liep?’
God antwoordde:
‘The devil could walk there because I let him so I can shift.’
In het Nederlands:
‘De duivel kon daar lopen omdat Ik dat toeliet, zodat Ik de situatie kon veranderen.’
Gods plan is niet om mensen te veroordelen, maar om ze lief te hebben.
Zelfs als de duivel ergens invloed lijkt te hebben, gebeurt dat alleen omdat God het toestaat.
En God kan die situatie uiteindelijk gebruiken om iets te veranderen of ten goede te keren.
Toen stelde ik een vraag die ik vaker stel wanneer ik op een plek ben waar veel mensen zijn.
“Abba Vader, kent U al deze mensen bij naam en achtergrond?”
God antwoordde:
“Yes, Rocio. I know all of them and I love them very much.”
Toen begreep ik wat God mij probeerde te zeggen.
God is helemaal niet veroordelend.
Hij houdt juist van mensen en houd echt wel van een mooi feest of van een lekker glas wijn!
Zijn eigen Zoon veranderde water in de beste wijn ooit vergeet dat niet!
Vaak zeg ik tegen mijn kinderen:
‘Denk maar niet dat jij de eerste bent die het wiel heeft uitgevonden.’
En zo zegt God dat eigenlijk ook tegen ons als volwassenen.
Hij is geen God die niets begrijpt.
Hij is geen God die niets weet of niets snapt.
Hij is juist de alwetende God.
De liefhebbende God.
De God die jou en mij heeft gemaakt.
En het liefst neemt Hij ons allemaal mee naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde, waar we eeuwig samen mogen zijn om Zijn glorie te vieren.
En omdat God is wie Hij is, vraagt Hij ook jou om jouw ark te bouwen.
Ren niet weg.
Denk niet: ‘Dat lukt me nooit.’
Want het is Noach ook gelukt. Je doet het samen met God.
Hij laat je het echt niet alleen doen, we leven in een tijd van genade.
Maak daar gebruik van, net zoals Noach deed.
Ga zitten en luister naar de aanwijzingen die God je geeft.
‘Vanaf hier stopt het.’
Kom op je kunt het.
Hak die eerste boom om en sla die eerste spijker.
Plaats die eerste plank.
Wees niet bang.
Want de juiste mindset is de eerste stap naar een nieuw begin.
Maar niets komt zonder slag of stoot.
Net zoals bij Noach.
Uiteindelijk heeft Noach die ark gebouwd, al duurde het jaren.
Daarmee redde hij zijn familie.
Zijn bloedlijn.
En die van alle dieren aan boord.
De hele ark was gezegend met een nieuw begin.
Wees niet bang.
Er komt geen grote watervloed meer.
Dat heeft God beloofd aan Noach toen Hij Zijn verbond met hem sloot, nadat de vloed voorbij was.
Noach bouwde een altaar en dankte God.
Daarop plaatste God een prachtige regenboog aan de hemel als teken van Zijn belofte dat Hij nooit meer de aarde op die manier zou vernietigen.
Er is veel met mij gebeurd.
Mijn families zijn niet zonder schuld ik ben niet zonder schuld.
Ik heb mij van veel generaties moeten losbidden.
Allemaal doordat zij cultuur en het vieren daarvan belangrijker vonden dan hun toekomstige bloedlijn.
Wanneer ik bid, sla ik op mijn pols, op mijn ader.
Dan zeg ik:
‘Vanaf hier stopt het.’
Vanaf deze bloedlijn zal iedereen die uit mij voortkomt Jezus kennen, dienen en weten wie God is.
Vanaf deze bloedlijn verbreek ik alle generaties van onzin en wereldse rotzooi.
En ik spreek dubbele zegen uit over mijn toekomst en over iedereen die na mij komt.
In Jezus’ Naam.
Amen.’ Liefs Rocio.
