Om te beginnen: het is nooit Gods plan geweest om religie op de kaart te zetten of ons als “onderwerp” te hebben en “christenen” te noemen.
In Zijn ogen waren wij vanaf het begin al “burgers”, oftewel inwoners van Zijn Koninkrijk.
De naam “christen” heeft God nooit bedacht. Dat is bedacht door mensen die niet gelovig waren en er een naam aan hebben gegeven (Handelingen 11:26).
Wij hebben dit label geaccepteerd en spelen hun spel en dat is niet oké.
Wij zijn de zonen en dochters van God.
Niet zomaar een plan, niet zomaar een ontwerp.
Wij zijn de ambassadeurs van het Koninkrijk van God.
De echte inwoners van Zijn hemelse Koninkrijk.
Want als jij jezelf een christen noemt, ga je leven volgens de standaarden van ongelovigen, zoals zij het woord “christen” zien en hebben bedacht.
Maar dat is niet hoe God het heeft bedoeld.
Om een dochter of zoon te zijn, moet je zijn zoals je vader.
Als inwoner vertegenwoordig jij je land en als ambassadeur vertegenwoordig je de regering waar je voor werkt.
Religieuze mensen hebben vaak nog niet gevonden wat ze zoeken.
Want een eigen keuze hebben ze nog niet gemaakt.
Ze dobberen mee op de golven van de zee zonder navigatie, plan of bestemming.
Ze denken dat ze het goed doen, omdat ze meegaan met de standaarden van deze wereld.
Ik was vroeger een christen, want dat was makkelijk.
Ik schuilde als het ware onder dit label, onder deze naam, zodat men een hokje voor mij had en een stempel.
Dan hoefde ik zelf niet te beslissen en kon ik gewoon leven zoals ik dat wilde.
Maar geloof me: dat heeft me echt niet verder gebracht.
Het zorgde ervoor dat ik ondoordachte beslissingen nam en me op plekken bevond waar ik niet had moeten zijn.
En als je in die wereld rondloopt, word je allesbehalve gespaard.
Daarom heb ik veel gezien, veel meegemaakt en daar helaas ook veel verdriet van gehad als “christen”.
Dit ging jaren zo door, totdat ik letterlijk tegen de lamp liep in mijn denken en doen.
Ik besefte dat ik zo niet verder kon met mijn leven en logde eindelijk in bij God.
Eindelijk zag ik het contrast tussen de stekker en het stopcontact.
Ik stopte de stekker in het stopcontact en toen was er licht.
God kwam naar mij toe.
Het gebeurde in een kerk genaamd “De Levensstroom”, toentertijd geleid door Jan Zijlstra.
Ik ging naar een genezingsdienst, want ik had genezing nodig.
Niet van ziekte of lichamelijke klachten, maar van geestelijke pijn.
Ik zat achterin en zag iedereen naar voren gaan.
Mijn oudste zoon was toen nog maar vier jaar oud.
De leden van de kerk maakten een lange rij aan beide kanten waar we doorheen konden lopen, zodat ze voor ons konden bidden.

Wij zijn de ambassadeurs van het Koninkrijk van God.

Ineens dacht ik: moet ik nou echt door die rij heen lopen?
Zit ik hier weer… alles alleen… altijd maar dat gevoel dat ik er alleen voor sta.
“Het helpt toch niet”, dacht ik nog.
Ik stond op om naar de uitgang te lopen, met mijn zoon aan mijn hand.
Maar hoe dichter ik bij de deur kwam, hoe zwaarder mijn knieën werden.
Het voelde alsof er een blok beton aan mijn benen vastzat. Ik kwam gewoon niet vooruit.
En ineens viel de euro.
Ik draaide me om en zei: “God, goed dan… ik ga al!”
Ik greep mijn zoon onder mijn arm, die heftig begon te schreeuwen, alsof de duivel dacht: NEE, ze maakt de juiste BESLISSING!
Ik rende zo hard als ik kon die rij in, waar iedereen zijn handen op ons legde en voor mij ging bidden.
Ik heb zo hard gehuild… maar mijn benen waren niet meer zwaar.
Eindelijk zat de stekker in het stopcontact.
De lamp was AAN.
Ik kwam voor Jan Zijlstra te staan.
Hij bad voor me, legde zijn handen op mijn zoon en keek mij daarna heel doordacht aan alsof ik Jezus door hem heen zag.
Hij zei:
“Rocio, het glas is halfvol. Doe daar wat mee.
God heeft jullie lief.”
Niet veel later ben ik bekeerd in diezelfde kerk.
Ja, er zijn nog steeds dagelijks dingen waar ik tegenaan loop, net als iedereen.
En soms zit ik ook vast, omdat ik mijn denken steeds weer moet vernieuwen.
Maar dit keer wel met Jezus.
Nu noem ik mezelf geen christen meer, maar een burger,
een inwoner van Gods Koninkrijk.
Ik heb een bewuste keuze gemaakt om mijn leven aan Jezus te geven en Gods werk door mij heen te laten doen, zodat ik aan iedereen kan laten zien hoe goed en liefdevol Hij is.
Mijn motivatie om letterlijk die U-turn te maken en een keuze te maken was heel simpel:
Ik ben vanaf mijn eerste levensadem al de hele wereld over gegaan, omdat ik als baby ben verkocht en weggedaan.
Het recht om bij mijn eigen ouders op te groeien werd mij bij mijn geboorte al afgenomen.
Toen wilde de duivel het al voor mij verpesten,
maar God had een ander plan met mijn leven.
Daarna kwam ik als alleenstaande moeder in het leven te staan.
Niet makkelijk, maar dankzij God niet onmogelijk.
En ik had door al die verkeerde navigatie al meer dan 12 keer dood moeten zijn.
Ik leef in geleende tijd.
Genoeg motivatie, zou ik zeggen, om de juiste keuze te maken.
Dus mijn vraag is aan jullie:
WAT IS JULLIE MOTIVATIE OM JEZUS TE VOLGEN?
Ik vraag dit met een reden, want ik wil jullie wakker schudden.
Ik ben een boodschapper van God.
Een inwoner van Zijn Koninkrijk.
Een echte ambassadeur.
Check je olielampje of je er genoeg olie in hebt.
Want de stoet met de bruidegom komt eraan (Mattheüs 25:1-13).
En dan moet je mee!
HIJ WIL ZO GRAAG DAT JE AANSLUIT,OMDAT HIJ ZOVEEL VAN JE HOUDT
Hier is alvast een begin! Zeg mij na:
Vandaag bevrijd ik mezelf van de last dat ik een christen ben.
En in plaats daarvan ben ik vanaf nu een zoon of dochter van God.
Een inwoner en een ware ambassadeur van Gods Koninkrijk!
In Jezus’ naam,
Amen.
Geloof me: de juiste motivatie en de juiste mindset zijn het waard.
Want een leven zonder God, Jezus en de Heilige Geest heeft geen waarheid, geen adem en geen betekenis!
Liefs, Rocio