Vanmorgen vroeg, om 06.30 uur, loop ik naar beneden om een kopje koffie te zetten. Mijn koffiezetapparaat staat in de keuken op het aanrecht, naast het grote keukenraam. Op de achtergrond speelt instrumentale worshipmuziek, waarmee ik vaak de rust opzoek. Buiten regent het.
Terwijl ik door de nog halfgesloten jaloezieën naar buiten kijk, geniet ik van het zachte geluid van de regen tegen het keukenraam.
Mijn blik valt op de vensterbank.
Daar staan drie planten. Links en rechts staan twee plantjes die mijn zonen wonnen na het doorlopen van een speurtocht bij een tuincentrum. In het midden staat een orchidee.
De orchidee is een kunstplant die ik al jaren heb. De plantjes van mijn zonen zijn echte, groene planten.
Vanaf het moment dat de plantjes mee naar huis kwamen, hebben beide kinderen de taak gekregen om voor hun eigen plantje te zorgen. Ik leer ze dat, net zoals er voor hen gezorgd wordt, zoals wij voor onze hond Benji zorgen en zoals papa God voor ons zorgt, ook de plantjes verzorging nodig hebben als we ze in leven willen houden.
De plantjes krijgen op hun tijd netjes water. Wanneer dit soms te lang niet gebeurt, beginnen de takjes te hangen. Ik moet de jongens er dan weer aan herinneren om hun plantje water te geven. Het is mooi om te zien dat wanneer het plantje weer water krijgt, deze na een dag weer langzaam rechtop gaat staan.
Vanmorgen viel het mij op dat de plantjes bloemetjes beginnen te krijgen. Met een glimlach kijk ik ernaar. Ik kan niet wachten om dit met de jongens te delen.
Terwijl deze plantjes beginnen te bloeien, staat in het midden van de vensterbank nog steeds de mooi uitziende orchidee. Hij ziet er precies hetzelfde uit als op het moment dat ik hem jaren geleden aanschafte.
Af en toe wordt hij stoffig. Dan stof ik hem even af. Verder verandert hij niet. Hij bloeit niet en van binnen gebeurt er helemaal niets.
Ik kijk naar de bloeiende plantjes van de kinderen en realiseer me dat het zo ook met mij is gegaan. Vanaf het moment dat ik mij ben gaan voeden met het Woord van God, zijn er dingen positief in mij veranderd. Mijn manier van denken veranderde. Mijn ogen werden geopend en angst maakte plaats voor zekerheid.
Ik begon opnieuw te beseffen wie ik ben in Christus. Ik ben in mijn autoriteit gaan staan, en noem maar op.
Als ik mijzelf niet blijf voeden met het Woord van God, vindt die positieve verandering niet meer plaats. Op een gegeven moment merk ik dat ik stil blijf staan net zoals de stoffige orchidee die nog exact hetzelfde in mijn vensterbank staat. Ik ren, ik kan mezelf van buiten ‘afstoffen’. Maar van binnen… gebeurt er niets.
Kennis is macht.
En het Woord van God is levend en krachtig en scherper dan het scherpste zwaard. Het dringt zo diep in ons door dat het ziel en geest van elkaar kan scheiden. Het laat ons zien wat er in ons is, al zit het nog zo diep verborgen. Het brengt onze diepst verborgen gedachten en plannen aan het licht.
– Hebreeën 4:12
Het zwaard van God is een belangrijk wapen uit de wapenrusting waarmee we de vijand kunnen verjagen met de waarheid. De waarheid die ons vrijzet.
Deze herinnering had ik vanmorgen nodig. En God heeft op deze manier tot mij gesproken. Ik wil jullie hiermee bemoedigen om jezelf te blijven voeden met het Woord van God. Het is de enige voeding die we onbeperkt kunnen ‘eten’ zonder dat het ons dik maakt. Hoe tof is dat!
Wat eet jij vandaag?
Have a blessed day.
With love,
A daughter 🤍
