Gisteren zag ik op Instagram en Facebook allemaal berichten voorbij komen dat er dit weekend planeten op één lijn stonden en dat je ze gewoon met het blote oog kon zien.
Dat vind ik dus geweldig, want ik hou van alles wat God heeft gemaakt.
Zijn schepping blijft me verbazen en zo’n moment krijg je niet elke dag.
Dus mijn jongste zoon en ik dachten: we gaan ervoor. Middernacht.
Maar ja… we lagen uiteindelijk wel om half 1 in bed, alleen geen planeten te zien.
Alleen maar wolken. Heel veel wolken. Balen, maar oké, volgende keer beter.
Vanochtend was ik dus niet vooruit te branden. Moe. Geen zin.
Pas om 10:00 uur uit bed. En dan denk je misschien: waar maakt ze zich druk om?
Het overkomt de besten.
Klopt, helemaal waar.
En ik wilde gewoon Gods schepping bewonderen. Er komen heus nog wel meer momenten, toch?
Maar tóch… de rest van de dag voelt het alsof ik achter de feiten aanloop. Dit stuk wilde ik om 10:00 uur al af hebben. Het is nu 13:00. De was ligt er nog en die berg kleding? Dat is geen berg meer, dat is Mount Everest, die ik nog even op moet vouwen.
En toen dacht ik: tijd wacht niet. Of jij nu moe bent, geen zin hebt of nog even blijft liggen… de klok tikt gewoon door.
Dat is geen berg meer, dat is Mount Everest
Wij leven in Gods geleende tijd. Elke ochtend staan we op door Zijn genade, alsof het vanzelfsprekend is. Maar dat is het niet. Dat is alles. Hij IS en Hij zal ALTIJD zijn.
Door Zijn levensadem ’Awhe’ halen jij en ik adem, openen we onze ogen en krijgen we weer een nieuwe dag.
Vanmorgen las ik Handelingen 20 over Paulus en wat mij raakte was hoe bewust hij met zijn tijd omging. Hij wist dat zijn tijd niet van hem was, maar in Gods handen lag. Je leest gewoon dat hij heel bewust kiest waar hij heen gaat en waar niet. Dat hij zich laat leiden door Gods Geest. Dat hij niet zomaar wat doet, maar gericht leeft.
Hij wist wat zijn missie was. Hij wist waar hij zijn energie in moest steken en waar niet.
En daardoor namen ze hem ook serieus. Zó serieus, dat ze hem tegemoet reisden om te horen wat hij te zeggen had. En dat was niet even in de auto stappen. Dat was lopen. Met paard en wagen. Per boot. Dagen onderweg.
Maar ze wisten: als Paulus komt, dan komt hij met iets belangrijks. Hij speelde niet met zijn tijd.
En tegelijk lees je ook iets anders: rust. Nederigheid. Dankbaarheid. Hij was gewoon dankbaar dat hij deze reis met God mocht maken. Paulus leefde niet voor zijn eigen gemak
Zijn leven draaide niet om hem, maar om wat God hem had toevertrouwd.
En dat zet me aan het denken.
Hoe ga ik om met mijn tijd? Hoe ga jij om met jouw tijd?
We krijgen elke dag opnieuw adem.
We krijgen elke dag opnieuw uren. Maar ze zijn niet vanzelfsprekend.
Hoe ga jij om met jouw tijd?
Welke plek je ook hebt in het leven, wat je ook doet, waar je ook bent… doe het bewust. Leef het bewust. Geniet van de reis.
Zodat je, net als Paulus in Handelingen 20:24, je weg met liefde en vreugde kunt afmaken.
Verspil geen dag van het kostbare leven en de tijd die God je heeft gegeven.
Liefs,
Rocio 🤍
